“Het werk laat me niet los. Het hoort bij wie ik ben.”
Na meer dan veertig jaar werken in de jeugdhulpverlening is Lia officieel met pensioen. Officieel, want stilzitten doet ze nog steeds niet. Ze blijft betrokken bij Jeugdformaat, waar ze als vrijwilliger een vertrouwd gezicht is voor collega’s. “Het werk laat me niet los,” zegt ze. “Het hoort bij wie ik ben.”
Lia begon haar loopbaan als jonge groepsleidster op het Medisch kleuterdagverblijf, daarna als groepsleidster op Boddaert wat later door fusies Jeugdformaat werd. Ze herinnert zich levendig de dagen met kinderen om haar heen, de gesprekken aan tafel. “Geen dag was hetzelfde,” vertelt ze. “De ene keer stond ik te lachen met de kinderen, de andere keer luisterde ik naar een verhaal dat je écht raakte. Die afwisseling vond ik prachtig. Je kon echt verschil maken.”
In de loop der jaren groeide Lia mee met de veranderingen in het vak. Ze werkte in de ambulante hulpverlening. Uiteindelijk vond ze haar plek bij Jeugdformaat, waar ze tientallen gezinnen begeleidde. Ze zag de organisatie veranderen, maar volgens haar bleef de essentie altijd hetzelfde. “Het draait om de kinderen,” zegt ze. “En om de mensen die voor hen zorgen. Zonder warmte, vertrouwen en samenwerking lukt het gewoon niet.”
Haar werk was intensief, maar altijd menselijk. Ze kwam bij gezinnen thuis op hun kwetsbaarste momenten, hoorde zorgen en twijfels, en zocht samen naar wat er mogelijk was. “Soms was het maar een kleine stap vooruit,” vertelt ze. “Soms een grote verandering. Maar elke stap telde. En daar hield ik me aan vast.”
Wat haar altijd geholpen heeft, is haar nuchtere kijk. “Stevig staan, maar wel jezelf blijven,” zegt ze. “Dat was altijd mijn motto.” Kinderen voelen volgens haar feilloos aan of iemand oprecht is. “Als je echt luistert en niet oordeelt, dan win je vertrouwen. Van ouders, van kinderen. Dat is de basis.”
Hoewel Lia nu niet meer in dienst is, blijft ze dicht bij haar oude werkplek. Als vrijwilliger ondersteunt ze collega’s waar ze kan. “Het geeft me voldoening om iets terug te doen,” vertelt ze. “Jeugdformaat heeft mij zoveel gegeven: vriendschappen, bijzondere ontmoetingen, talloze herinneringen. Dat laat je niet zomaar achter.”
Wat ze het meest mist, zijn de ontmoetingen. “De gesprekken met ouders, de grapjes op kantoor, het samen lachen na een lange dag… dat mis ik echt,” zegt ze. Tegelijkertijd geniet ze van de rust die het pensioen met zich meebrengt. “Ik heb nu tijd om mijn ervaring op een andere manier te gebruiken, zonder de hectiek van vroeger.”
Als ze terugkijkt op haar carrière, benadrukt Lia niet de grote prestaties. “Het zijn de kleine momenten die blijven hangen,” zegt ze. “Een kind dat weer durfde te lachen. Een ouder die het weer zelf redde. Een gezin dat langzaam wat meer rust vond. Dan wist ik: dit is waarom ik dit werk doe.”
Ook nu ze vrijwilliger is, blijft ze dat gevoel koesteren. Betrokken blijven voelt voor haar vanzelfsprekend. “Zorgen voor anderen hoort bij mij,” zegt ze eenvoudig.
In alles wat ze vertelt, klinkt trots en dankbaarheid door. Ze glimlacht wanneer ze zegt dat ze soms nog een berichtje krijgt van een oud-cliënt. “Als iemand laat weten dat het goed gaat… dat is de mooiste beloning die er is.”
Ze vat het uiteindelijk zelf samen: “Ik ben dan wel met pensioen, maar in mijn hart hoor ik nog steeds bij Jeugdformaat. En zolang ik iets kan betekenen, hoe klein ook, blijf ik dat doen. Want uiteindelijk draait het om één ding: samen ervoor zorgen dat een kind gewoon kind mag zijn.”
